به من بگو، این راز مخفی که در وراء زمان پنهان است، چست که در پشت نمود آن در کمین است، اما هنوز در قلب بودن، لانه می سازد.

این فکر نامحدود چیست که معلول هر علتی را همانطور سبب می شود که علت هر معلولی را؟

این بیداری چیست که زندگی و مرگ، هر دو را احاطه کرده است و آن را در قالب رویایی در می آورد که از زندگی غریب تر و از مرگ عمیق تر است؟

به من بگویید ای مردم، به من بگویید، اگر زندگی، جانتان را با نوک انگشتانش بنوازد، چه کسی در میان شما از خواب زندگی بیدار نخواهد شد؟

اگر دختری که قلب شما را تسخیر کرده است، شما را بخواند، چه کسی از میان شما، پدرتان، مادرتان یا خانه تان را فرو نمی گذارد؟

چه کسی از میان شما، برای دست یافتن به دختری که قلبش اختیار کرده، حاضر نیست دریاها را پشت سر گذارد، صحراها را گذر کند و از کوهها بگذرد؟

کدامین جوان است که قلبش را تا پایان زمین، برای تنفس شیرینی و دم معشوقش، برای لمس نرمی دستانش و برای لذت آهنگ صدایش، دنباله رو نیست؟

کدامین انسان است که جانش را قربانی نمی کند که دود آن تا سر حد خداوند برود تا شاید خدایش، التماس او را بشنود و دعایش را مستجاب کند؟

****

مردی میانسال که جسمی بی رمق و چهره ای غمگین داشت.

آهی کشید و گفت:

-"عشق میراثی است از اولین انسان که استحکام و توانایی را ضعیف ساخته است".

جوانی تنومند و ورزیده با صدایی آهنگین، پاسخ داد:

-"عشق، ثباتی است که به((بودن)) افزوده گردیده تا اکنونم را به نسل های گذشته و آینده پیوند دهد".

زنی با نگاهی دلتنگ آهی کشید و گفت:

-"عشق زهری مرگ آور است که دم جمع زنندگان عبوس است که در جهنم به خود می پیچند و از آسمان، توأم با چرخش، چون ژاله جاری است.

فقط به این خاطر که روح های تشنه را در آغوش بگیرد و سپس آنان، لحظه ای می نوشند، یکسال، هوشیارند و تا ابد می میرند".

دخترکی که گونه ای چون گل سرخ داشت، لبخندی زد و گفت:

-"عشق چشمه ای است که روح عروسان را چنان آبیاری می کند تا به روحی عظیم، بدل شوند و آنان را با نیایش تا سر حد ستارگان شب، بالا می برد تا قبل از طلوع خورشید، ترانه ای از ستایش و پرستش سر دهند".

مردی لباسی تیره رنگ به تن داشت، با محاسنی بلند.ابرو در هم کشیده و گفت:

-"عشق جهانی است که مانع از دید است.در عنفوان جوانی آغاز می شود و با پایانش، پایان می یابد!".

مردی خوش منظر، با چهره ای گشاده با خوشحالی گفت:

-"عشق دانش علوی است که چشمانمان را باز می کند تا چیزها را همانطور که خداوند می بیند، ببینیم".

مرد نابینایی که با عصایش به زمین ضربه میزد، گریه سر داد و گفت:

-"عشق، مهی غلیظ است که روح را از هر جهت احاطه کرده است و حدود وجود را مستور نموده است و فقط اجازه دارد شبح تمایلاتش را که در صخره ها سرگردان است ببیند و نسبت به صدای پژواک فریادش در دره ها، ناشنوا است".

جوانی با گیتارش می خواند:

-"عشق اشعه ای جادویی از نوری است که از روی انسانهای حساس، می درخشد و اطرافشان را آذین می بندد.

- تو جهان را چون کاروانی می بینی که از میان علفزار سبز گذر می کند.

- عشق، رویایی دوست داشتنی است که بین بیداری و بیداری بر پا است".

پیر مردی که پشتش خم شده بود و پاهایش را همانند تکه ای پارچه به دنبال می کشید، با صدایی لرزان گفت:

-"عشق آرامش جسم است در خاموش گور و آسایش روح است در عمق ابدیت".

کودکی پنج ساله لبخندم را پاسخ داد و گفت:

-"عشق یعنی پدرم، یعنی مادرم، فقط پدر و مادرم هستند که عشق را می شناسند".

روز به پایان رسید.هر یک از افراد به زبان خویش، تعبیری از عشق داشتند که آمالشان را آشکار می ساخت و بیانگر یکی از رموز زندگی بود.